تصویر سازی باید متناسب و هماهنگ با سبک نوشتار و درونمایه متن باشد به همین دلیل تصویرگر پس از مطالعه متن، هرگز براساس حدس و گمان و احساس لحظه ای یا حتی سلیقه شخصی و از آن مهم تر، حتی بر مبنای عادات حرفه ای و طرز کار مالوف و همیشگی خود دست به کار نمی شود.

 روشهای تصویرسازی

–   شیوه انتزاعی (Abstract)

–   شیوه رمزی یا سمبلیک (symbolic)

–   شیوه واقع نمایانه  (Realistic)

 اتخاذ هر یک از شیوه های یاد شده، به محتوا و معنای نهفته در متن بستگی دارد، لذا تشخیص این نکته که متن پیشنهادی برای «معادل یابی بصری» باید به چه شیوه ای کار شود، بسیار اهمیت دارد.

انتخاب صحیح شیوه ای که با درونمایه متن هماهنگ باشد (انتزاعی، رمزی، واقع نمایانه) خلاقیت و پختگی تصویرگر را می رساند اما استفاده متناسب از «تکنیک های خلق تصویر» هوشمندی و مهارت او را نشان می دهد.

 «نظام ارتباط بصری» با هر تصمیم غلط، مخدوش و کارآیی خود را در مواجهه با متن که یک «نظام ارتباط کلامی» است از دست می دهد و به همین اعتبار، می توان اذعان داشت که تصویرگری یافتن معادل بصری متناسب با محتوای کلام و محتوای متن است.

تبدیل امر «خواندنی» به امر «دیدنی» روندی بسیار پیچیده است و به سفری از یک سرزمین آشنا به سرزمینی ناشناخته می ماند.